Próbowała się wyrwać, ale on trzymał mocniej, nie raniąc jej, ale też nie ustępując.
„Mateo!” krzyknął w stronę drugiego pokoju. „Obudź się! Teraz!”
Ruch w pokoju.
Szuranie pościeli.
Śpiący głos.
„Co się dzieje…?”
Clara przestała się szamotać na sekundę.
Ta sekunda wystarczyła.
Mateo pojawił się w drzwiach, potargany, zdezorientowany, wciąż półprzytomny.
A za nim—
Kobieta.
Ta sama.
Jej ciemne włosy opadały na ramiona, oczy nagle otwarte, zdezorientowane.
Clara poczuła, że coś w niej znów pęka.
Ale inaczej.
To nie była ta sama wściekłość sprzed kilku sekund.
To było… coś bardziej skomplikowanego.
Bardziej niekomfortowego.
Trudniejszego do utrzymania.
„Mamo…?” powiedział Mateo, głos nadal zawieszony między snem a zaskoczeniem.
Przez kilka sekund nikt nie mówił.
Nikt nie wiedział, od czego zacząć.
Clara przestała się szamotać.
Miotła opadła powoli.
Jej mąż ostrożnie puścił jej ramię, jakby bał się, że każdy nagły ruch może wszystko na nowo wywołać.
„Chodźmy…” powiedział, głos niższy teraz. „Do salonu. Wszyscy.”
Clara nie odpowiedziała.
Ale on ruszył.
