Zatrudnijmy biegłego sądowego, który potwierdzi, że podpis jest bezsprzecznie sfałszowany. Mamy również lekarza pani Torres, który zezna, że nie ma ona żadnych zaburzeń poznawczych. Jest bystra, kompetentna i w pełni świadoma tego, co jej zrobiono”.
Sędzia Whitmore spojrzał mi prosto w oczy.
„Pani Torres, czy zezwoliła pani na sprzedaż swojego penthouse'u?”
Wstałem.
„Nie, Wysoki Sądzie. Nie wiedziałem o sprzedaży, dopóki nie wróciłem z wakacji i nie zastałem tam mieszkających obcych”.
„A pełnomocnictwo, które pan podpisał – jak pan rozumiał jego cel?”
„Było ono przeznaczone wyłącznie na nagłe przypadki medyczne, Wysoki Sądzie. Podpisałem je przed operacją pęcherzyka żółciowego dwa lata temu. Mój prawnik zalecił je jako środek ostrożności”.
Sędzia zwrócił się z powrotem do Brenera.
„Panie Brener, czy ma pan jakieś dowody na to, że pani Torres zamierzała udzielić córce pełnomocnictwa do sprzedaży nieruchomości?”
Przejrzał papiery.
„Nie ma konkretnych dowodów, Wysoki Sądzie, ale pełnomocnictwo przyznaje szerokie uprawnienia finansowe…”
„Do celów medycznych” – wtrącił Robert. „W dokumencie wyraźnie zaznaczono, że ma ono dotyczyć decyzji medycznych i związanych z nimi kwestii finansowych – rachunków szpitalnych – a nie transakcji na rynku nieruchomości”.
Sędzia Whitmore milczała przez dłuższą chwilę, sama czytając pełnomocnictwo.
W końcu podniosła wzrok.
„Wydaję nakaz sądowy w trybie doraźnym. Wszystkie konta związane ze sprzedażą nieruchomości są zamrożone na chwilę obecną. Przeniesienie własności nieruchomości jest wstrzymane do czasu zakończenia rozprawy. Panie Brener, pańscy klienci nie mogą zbywać żadnych aktywów ani dokonywać żadnych dużych transakcji finansowych bez zgody sądu. Czy to jasne?”
„Wysoki Sądzie, to spowoduje znaczne trudności dla moich klientów. Mają rachunki do opłacenia, dzieci do utrzymania…
„Powinni byli o tym pomyśleć, zanim rzekomo podrobili podpisy i sprzedali cudzą nieruchomość” – powiedział ostro sędzia. „Nakaz sądowy jest w mocy. Zaplanujemy pełną rozprawę za sześć tygodni od dzisiaj. To da obu stronom czas na dokładne przygotowanie się”.
Sześć tygodni.
To oznaczało kolejne sześć tygodni w hotelu. Kolejne sześć tygodni w zawieszeniu.
Ale oznaczało to również, że Jennifer i Michael nie mogli ruszyć tego, co zostało z moich pieniędzy, ukryć więcej aktywów, uciekać.
„Rozprawa sądowa została odroczona”.
Kiedy wychodziliśmy, Jennifer w końcu na mnie spojrzała. Jej oczy były zaczerwienione, a twarz ściągnięta. Otworzyła usta, jakby chciała coś powiedzieć, ale Michael ją odciągnął.
Przed salą sądową Robert uścisnął mi dłoń.
„Poszło dokładnie tak, jak się spodziewaliśmy. Sędzia natychmiast przejrzała ich argumenty”.
„Sześć tygodni” – powiedziałem. „To długi czas oczekiwania”.
„Wykorzystaj to” – poradził Robert. „Odpocznij. Nabierz sił. Mamy solidne argumenty, ale cały proces będzie intensywny. Prawnik Jennifer spróbuje wszelkich możliwych sztuczek, żebyś wyglądał na mściwego lub zdezorientowanego. Musisz być gotowy”.
Skinęłam głową.
Sześć tygodni nagle wydało mi się jednocześnie za długie i za krótkie.
Następne dni były dziwne. Byłam w zawieszeniu, rozdarta między życiem, które miałam, a tym, które próbowałam odzyskać. Większość dni spędzałam w pokoju hotelowym, pracując z Robertem nad przygotowaniami do rozprawy. Omawialiśmy zeznania, ćwiczyliśmy odpowiedzi na pytania, które mogły mi zostać zadane, analizowaliśmy dowody, aż mogłam je wyrecytować przez sen.
Ale nocą, sama w tym zwykłym pokoju hotelowym, wkradały się wątpliwości.
Co, jeśli sędzia na pełnym procesie nie widział sprawy tak jasno?
Co, jeśli Brener znalazłby jakąś lukę prawną?
Co, jeśli źle oceniłam sytuację i miałabym stracić wszystko na zawsze?
W te noce wyciągałam telefon i oglądałam zdjęcia mojego apartamentu. Widok z balkonu. Kącik do czytania. Kuchnia, w której piekłam ciasteczka dla wnuków.
Mój dom.
Moja oaza spokoju.
Fizyczna reprezentacja całego życia zawodowego.
A potem przypominałam sobie Głos Jennifer w telefonie.
Przestań tak dramatyzować.
Zbyt obojętne zwolnienie.
Całkowity brak skruchy.
Nie.
Nie myliłam się.
Nie byłam mściwa.
Walczyłam o to, co moje, o sprawiedliwość, o zasadę, że nie można po prostu zabrać ludziom tego, czego się chce, i odejść.
Minęło sześć tygodni. Robert dzwonił z aktualizacjami. Prywatny detektyw znalazł więcej dowodów. Biegły sądowy namierzył kolejne ukryte pieniądze. Prokuratura okręgowa oficjalnie ogłosiła wniesienie oskarżenia.
Każda wiadomość wzmacniała sprawę. Sprawiała, że zwycięstwo wydawało się bardziej pewne.
Ale jednocześnie sprawiała, że ostateczna konfrontacja stawała się coraz bardziej wyraźna.
Wkrótce, bardzo niedługo, znów będę siedzieć na tej sali sądowej i tym razem nie będzie to szybka rozprawa.
To będzie proces.
Rozliczenie.
Nadchodził dzień sądu dla Jennifer i Michaela.
A ja byłam gotowa.
Obudziłam się rano w dniu procesu. Przed świtem. Mój pokój hotelowy był ciemny i cichy, ale sen był niemożliwy. To był ten dzień.
Po sześciu tygodniach czekania, przygotowań, bezsennych rozmyślań, czy sprawiedliwości stanie się zadość, w końcu stanęliśmy przed sądem.
Ubrałem się starannie. Granatowy garnitur, który miałem od lat – pr
