Po pierwsze, wezwane do sądu dokumenty bankowe, w których wyszczególniono Coastal Ventures LLC. 93 000 dolarów przelewów w ciągu dwóch lat na rzecz firmy bez pracowników, bez produktów, bez klientów i bez celu innego niż przechowywanie gotówki, gdzie nigdy bym jej nie zobaczył.
Po drugie, lista płac jednoznacznie wskazująca Sabrinę Feld jako „konsultantkę ds. marketingu”, otrzymującą
4800∗∗miesięcznie przez czternaście miesięcy, łącznie∗∗4800∗∗miesięcznie przez czternaście miesięcy, łącznie∗∗
67 200, za stanowisko, które nie wygenerowało żadnych rezultatów. Brak strony internetowej, kampanii, raportu analitycznego, nawet jednej ulotki.
Po trzecie, Gretchen Somerville, wymieniona jako „wsparcie administracyjne” z pensją
1200∗∗miesięcznie, łącznie∗∗1200∗∗miesięcznie, łącznie∗∗∗14 400 za pracę, której nigdy nie wykonywała, od kobiety, która już pracowała na pełen etat w gabinecie stomatologicznym w Middletown.
I wreszcie, dysk twardy. Nakaz sądowy, odzyskany z lokalizacji przy Kirkwood Highway i uwierzytelniony przez firmę księgowo-śledczą z Filadelfii. Ujawnił on rzeczywisty roczny przychód:
410 000∗∗i reszta, niesfabrykowane∗∗410 000∗∗i reszta, niesfabrykowane∗∗
185 000. Własne pliki QuickBooks Trenta, jego własne arkusze kalkulacyjne, jego własne obciążające liczby.
Prawnik Trenta natychmiast zgłosił sprzeciw wobec dysku twardego. Sędzia McBrier odrzucił go bez cienia wahania. „Został on uzyskany na mocy nakazu sądowego i zweryfikowany przez biegłego rewidenta. Sprzeciw zostaje odnotowany i oddalony”. Przerwanie nawet jej nie spowolniło. Trent pochylił się i gorączkowo szepnął coś do swojego prawnika. Jego prawnik, wyraźnie poruszony, poprosił o przerwę. Prośba została odrzucona. Sędzia McBrier oświadczyła stanowczo, że chce wysłuchać „wszystkich dowodów” przed jakąkolwiek przerwą. Słowo „wszystkie” zawisło w powietrzu, o sekundę dłużej niż powinno.
Potem Connie wstała, a jej wzrok omiótł oszołomioną salę sądową. „Wysoki Sądzie, chcielibyśmy wezwać jeszcze jednego świadka. P. Somerville, który już figuruje na liście świadków”.
Wiedziałam, że to nastąpi. Zaplanowałam to z Connie. Niezliczoną ilość razy ćwiczyłam opanowanie przed lustrem w pokoju gościnnym. Ale wiedzieć, że coś się zbliża, a obserwować, jak to nadchodzi, to dwie zupełnie różne rzeczy. Spojrzałam na drzwi sali sądowej i zamarłam, tak jak tamtego ranka. Wyszeptałam: „Nie dla nikogo innego, tylko dla mnie. Nie, to niemożliwe”. Nie dlatego, że…
Zaskoczony, ale ponieważ cały, miażdżący ciężar uderzył mnie nagle. Osiem lat nazywania tej kobiety „Mamą”. Święta Dziękczynienia, kartki urodzinowe z dwudziestodolarowymi banknotami w środku, sposób, w jaki cierpliwie uczyła mnie przyrządzać swoją słynną wołowinę. A teraz miała przejść przez te drzwi i własnoręcznie zakończyć sprawę własnego syna.
Reakcja Trenta rozwijała się powoli, w agonii. Najpierw konsternacja. Spojrzał na drzwi, marszcząc brwi ze zdziwieniem. Potem rozpoznanie. Jego matka, Pauliana, szła pewnym krokiem w stronę miejsca dla świadków. Potem odwrócił się do swojego prawnika z wyrazem twarzy, którego nigdy, przenigdy nie zapomnę. To nie była złość. To była twarz mężczyzny, który zdał sobie sprawę, że mur, o którym myślał, że nigdy nie runie, właśnie rozsypał się w pył. Jego prawnik spojrzał na niego z dokładnie tym samym wyrazem twarzy – wspólnym narastającym przerażeniem. Mieli „P. Somerville” na liście świadków od dwóch tygodni. Żadne z nich do niej nie zadzwoniło.
Serce waliło mi tak mocno w piersi, że byłam przekonana, iż protokolantka sądowa wpisze jego szaleńczy rytm do protokołu. Pauliana ani razu nie spojrzała na Trenta. Usiadła, wpatrując się w sędziego McBriera, i przemówiła spokojnym, niewzruszonym głosem.
