Przybył.
W środku pajacyk z napisem „Mały Robert Babci”.
I liścik od Daniela.
To chłopiec, mamo. Robert Daniel Foster, ma się urodzić za osiem tygodni. Nie możemy się doczekać, aż go poznasz.
Siedziałam na kanapie i płakałam ze szczęścia.
Odzyskałam swoją rodzinę, zdrowszą, silniejszą i uczciwszą.
I to było największe zwycięstwo ze wszystkich.
Czego więc się z tego wszystkiego nauczyłam?
Po pierwsze, twoja wartość nie jest mierzona tym, co dajesz innym. Jest mierzona tym, jak pozwalasz, by cię traktowano.
Po drugie, stawianie granic nie jest okrutne.
To niezbędne.
Czasami najbardziej kochającą rzeczą, jaką możesz zrobić, jest odmowa tolerowania destrukcyjnych zachowań.
Po trzecie, łaska i odpowiedzialność mogą współistnieć.
Możesz wybaczyć bez zapominania.
Możesz pomóc bez poświęcania siebie.
I wreszcie, rodzina to nie tylko więzy krwi.
To szacunek.
To wysiłek.
To dawanie o sobie znać, nawet gdy jest ciężko.
