Brzmiał szaleńczo.

„Daria mówi, że zostawiłeś nas z niczym.”

„Masz na myśli, że przestałem ją finansować?” – odpowiedziałem. „To nie to samo”.

Gwałtownie wypuścił powietrze.
„Powiedziała, że ​​to czynsz”.

„To dlaczego ze mną o tym nie porozmawiała?” – zapytałem. „Po co ustawiała automatyczne przelewy, jakbym był rachunkiem?”

Głos Marco ścichł.
„Czekaj… automatycznie?”

„Tak” – odpowiedziałem, natychmiast wysyłając mu zrzuty ekranu: co miesiąc, ta sama kwota, to samo miejsce docelowe.

Cisza.

Wtedy Marco powiedział powoli:
„Powiedziała mi, że się zgodziłeś”.

Parsknęłam suchym śmiechem.
„Oczywiście, że tak”.

W ciągu godziny Daria do mnie zadzwoniła. Nie zaczęła od przeprosin. Zaczęła od wściekłości.