Położył rękę na klamce i otworzył drzwi. Zimne wieczorne powietrze wdarło się do domu, przynosząc rodzaj surowej ciszy, niczym przebudzenie.
— Marina, nie dramatyzujmy… — Głos Sergiu był już łagodniejszy. — Po prostu trochę cię naciskałem. Wszyscy mężczyźni tak robią.
— Cóż, nie chcę mężczyzny, który „to robi” — powiedziała po prostu.
Ilinca zrobiła krok naprzód, podchodząc do ojca.
— Tato… może ty też powinieneś trochę pomyśleć. Nie tylko mama zawsze ulega.
Sergiu spojrzał na nią zaskoczony, jakby nie zauważył, jak bardzo dziewczyna do tej pory urosła. Potem jego wzrok powędrował na walizkę. Marina dostrzegła w jego oczach coś, czego nie widziała od lat: niepewność.
— Naprawdę mnie wyrzucasz? — zapytał, ale tym razem bez gniewu. Prawie jak skarcone dziecko.
— Nie wyrzucam cię, Sergiu. Sam wybrałeś. Po prostu akceptuję.
Te słowa spadły na nich jak wielki kamień, blokując drogę powrotną.
Sergiu wziął walizkę, ale nie wyszedł od razu. Zatrzymał się w drzwiach, patrząc na Marinę. Może miał nadzieję zobaczyć w niej wyrzuty sumienia, strach przed samotnością, rozpacz. Ale Marina stała prosto, z rozluźnionymi ramionami, jakby uwolniła się od czegoś, co ją trzymało przez lata.
— Zrozumiesz, że robisz coś głupiego — mruknął.
— Lepsza głupota, która mnie uratuje, niż taka, która mnie pogrzebie — odpowiedziała.
Kiedy drzwi zamknęły się za nim, w domu zapadła dziwna cisza. Nie ciężka, nie przytłaczająca — cisza, w której Marina po raz pierwszy mogła normalnie odetchnąć.
Ilinca podeszła do niej i ją przytuliła.
— Mamo… Przykro mi, że przez to wszystko przeszłaś.
— Nie martw się, Ilinca. Czasami trzeba sięgnąć na dno torby, żeby zobaczyć, gdzie jest wyjście.
Poszli do kuchni, najbardziej „ich” miejsca w domu. Marina zrobiła herbatę, a Ilinca wyjęła dwa kubki, jeden z popcornem, drugi z chipsami – tak jak to robili w trudne wieczory. Ale teraz nie był to już trudny wieczór, a wieczór początku.
— Czy będzie trudno? — zapytała dziewczyna.
— Tak, będzie. Ale wiesz, co nie będzie? — Marina się uśmiechnęła. — To już nie będzie niesprawiedliwe.
Następnego dnia Marina poszła do pracy w innym tempie. Jej koledzy zauważyli ją od pierwszej chwili.
— Chyba oszalałeś, Marino! — powiedział jeden z nich.
— Może oszalałam — odpowiedziała, nie wdając się w szczegóły.
Około południa telefon zadzwonił ponownie. To była Lidia.
— Marino, rozmawiałam z Sergiu. Co to za bzdura?! Jak możesz nie zapłacić za moje leczenie?! Co powiedzą moi krewni w Piatra Neamț?
Marina wzięła głęboki oddech, ale po raz pierwszy jej głos przestał drżeć.
— Lidia, od teraz każdy płaci, ile może. Ja mam inne priorytety. Ilinca idzie na studia, potrzebuje pieniędzy na mieszkanie, jedzenie, książki. Chcesz iść do łaźni, idź, ale z własnych pieniędzy.
Po drugiej stronie zapadła cisza. Długa, ciężka cisza, ale taka, która już jej nie przerażała.
Wieczorem Sergiu napisał krótką wiadomość: „Czy możemy porozmawiać?”.
Marina patrzyła na telefon przez kilka sekund, a potem odłożyła go na stół. Nie ze złością, nie ze strachem. Ze świadomością, że po raz pierwszy od dwudziestu lat ma prawo decydować o swoim życiu.
I wybrała.
Wyszła na balkon. Chłodne powietrze muskało jej twarz, a światła miasta za blokami wydawały się inne. Przyjaźniejsze. Bardziej jej własne.
Ilinca podeszła do niej. — Mamo, co teraz zrobimy?
Marina uśmiechnęła się i przeczesała dłonią włosy dziewczyny.
— Teraz? Żyjemy. Ale żyjemy godnie.
I po raz pierwszy od bardzo dawna naprawdę uwierzył jej słowom.
