Pierwszy prawdziwy śmiech od kilku dni.
Wszystko zabraliśmy do środka.
Dom był pusty.
Samochód Brandona zniknął.
Kuchnia wyglądała dokładnie tak, jak ją zostawiłem. Drzwi lodówki były już zamknięte, ale kiedy je otworzyłem, w środku nadal nie było nic poza ketchupem i ogórkami kiszonymi. Torba podróżna Karen zniknęła z kanapy. Jej zapiekanka z fasolką szparagową stała na blacie, odkryta, smutna i zastygła. Bułki ze stacji benzynowej wciąż były w torbie.
Sprawdziłem telefon.
Jeden nowy SMS od Brandona, wysłany o dziesiątej rano
Jestem w hotelu u mamy. Jest zdenerwowana. Nie wiem, co robić. Proszę, zadzwoń, jak będziesz gotowy.
Hotel mamy.
Karen więc wynajęła pokój w hotelu.
To znaczyło, że jej tu nie było.
Dobry.
Musiałem mieć dom tylko dla siebie, żeby móc zająć się tym, co miało nastąpić.
„Dobra” – powiedziałam, związując włosy. „Plan jest taki”.
Lisa oparła się o ladę.
„Słucham.”
„Gotuję obiad na Święto Dziękczynienia. Cały. W tej kuchni. Dla osób, które zaproszę.”
„A kim są ci ludzie?”
„Oczywiście, że ty. Moi rodzice przyjeżdżają. Powinni być tu o trzeciej. Tyler napisał do mnie dziś rano. Jest w Austin, ale myślę, że przyjechałby, gdybym poprosił.”
Zatrzymałem się.
„A Brandon, jeśli na to zasłuży.”
„A co z dwudziestoma krewnymi Karen?”
Wyciągnąłem telefon i rozpocząłem wymianę wiadomości tekstowych z Karen.
„Zaraz się tym zajmę.”
Napisałem tekst ostrożnie, edytując go trzy razy przed wysłaniem.
Karen, chcę, żebyś jasno powiedziała, co dzisiaj. Przygotowuję obiad na Święto Dziękczynienia w swoim domu. Obiad jest o 16:00, tak jak pierwotnie planowałam. Możesz przyjść jako gość. Nie wolno ci niczego zmieniać, zmieniać ani zmieniać. Jeśli twoja rodzina chce przyjść, musi zrozumieć, że to mój dom i mój obiad. Każdy, kto ma z tym problem, może znaleźć restaurację. W Święto Dziękczynienia jest kilka otwartych restauracji.
Kliknąłem „Wyślij”.
Lisa przeczytała mi to przez ramię i zaczęła powoli klaskać.
Potem zadzwoniłem do Brandona.
Odebrał natychmiast.
„Ashley—”
Słuchaj. Jestem w domu. Gotuję. Kolacja jest o czwartej. Możesz być tutaj albo w hotelu swojej matki, ale musisz teraz zdecydować, przy czyim stole dzisiaj usiądziesz.
Cisza.
Słyszałem w tle głos Karen, stłumiony, ale naglący. Słuchała, pewnie instruując go, co ma powiedzieć.
„Ash, moja mama jest naprawdę zraniona.”
„Brandonie, wydałem 347 dolarów i jedenaście godzin na gotowanie obiadu, który twoja matka zaplanowała bez mojej zgody. Dorzuciła zapiekankę i bułki ze stacji benzynowej. Zmieniła godzinę obiadu w moim domu na jedenastą w nocy. A kiedy ustaliłem granicę, stałeś w drzwiach i nic nie powiedziałeś. Więc zapytam cię jeszcze raz: Wracasz do domu, czy zostajesz u niej?”
Cisza trwała osiem sekund.
Policzyłem.
„Wracam do domu” – powiedział cicho.
„Dobrze. Przyjdź sam.”
Rozłączyłem się i wziąłem się do pracy.
Indyk wszedł do piekarnika o wpół do dziesiątej. Późno, ale dało się wytrzymać, jeśli podkręcę temperaturę przez pierwszą godzinę. Lisa rozstawiła składany stół w salonie, powiększając naszą jadalnię do czternastu osób.
Nie dwadzieścia trzy.
Nie dwadzieścia.
Czternaście.
Liczba, którą wybrałem.
Liczba, którą kontrolowałem.
Moi rodzice przyjechali o 14:30.
Tata wniósł własną chłodziarkę. Mama zrobiła jej sos kukurydziany i zapiekankę ze słodkich ziemniaków, bo Diane Mitchell nigdy w życiu nie pojawiła się nigdzie z pustymi rękami.
Weszła do mojej kuchni, spojrzała na indyka przez okienko piekarnika i powiedziała: „Ten ptak wygląda idealnie. Karen może się zadławić zapiekanką z fasolki szparagowej”.
"Mama."
„Co? Powiedziałem, co powiedziałem.”
Tyler pojawił się o 3:15.
Przyjechał z Austin tego ranka, dwie i pół godziny po tym, jak wysłałem mu SMS-a w południe z pytaniem, czy chciałby spędzić Święto Dziękczynienia z ludźmi, którzy naprawdę cenią jego towarzystwo. Wszedł z sześciopakiem dobrego piwa i ciastem pekanowym z piekarni w Round Rock.
„Hej, Ashley” – powiedział, odkładając wszystko na blat. „Szczęśliwego Święta Dziękczynienia”.
„Szczęśliwego Święta Dziękczynienia, Tyler. Dziękuję za przybycie.”
Rozejrzał się po kuchni – po moich rodzicach, po Lisie, po jedzeniu pokrywającym każdą powierzchnię – i powoli skinął głową.
„Tak to powinno wyglądać.”
Brandon przybył o 3:30.
Wszedł przez drzwi wejściowe wyglądając, jakby nie spał, co prawdopodobnie było prawdą. Oczy miał zaczerwienione, a koszulę pogniecioną.
Stał w drzwiach kuchni i spojrzał na mnie.
Potem u moich rodziców.
Potem do Tylera.
A jego twarz się rozpadła.
„Ash, przepraszam.”
„Wiem, że tak. Usiądź. Musimy porozmawiać przed kolacją.”
Poszliśmy do sypialni.
Zamknąłem drzwi.
