s.
Rozdział 2: Grabież posiadłości Thorne’ów
Kiedy wróciłam do domu, żeby spakować rzeczy, nie powitała mnie cisza. Barbara Thorne, matka Marka, już tam była. Stała w holu naszej posiadłości w Greenwich, trzymając kartonowe pudełko i patrząc na mój zabytkowy wazon z dynastii Ming oczami grabieżcy.
„Och, Eleno” – powiedziała, a jej głos ociekał udawanym współczuciem, które nie docierało do jej zimnych, wyrachowanych oczu. „Tak będzie najlepiej, naprawdę. Kobieta taka jak ty… zawsze trochę psułaś potencjał Marka. On potrzebuje kogoś z wysokimi lotami. Kogoś z… nazwijmy to „prędkością towarzyską”.
„Cześć, Barbaro” – powiedziałam, mijając ją w stronę schodów. „Widzę, że nie traciłaś czasu”.
„Nie zawracaj sobie głowy wchodzeniem na górę” – warknęła, a jej prawdziwa natura dała o sobie znać, gdy maska „wspierającej teściowej” nie była już potrzebna. „Już spakowałam twoje ubrania. Są w garażu. Zauważyłam, że to głównie poliester i bawełna. Całkiem pasujące do twojego kolejnego rozdziału. I nie myśl, że zabierasz srebro albo kryształ Waterford. Wszystko w tym domu zostało kupione za pieniądze Thorne’a. Zbyt ciężko pracowaliśmy na ten spadek, żeby pozwolić obcej osobie odejść z pamiątkami”.
Poszła za mną do salonu, gdzie na sofie siedział mój siedmioletni syn, Leo. Wyglądał na zdezorientowanego i przestraszonego, tuląc pluszowego lwa do piersi.
„Leo, kochanie, idź po swoje buty” – powiedziałam, czując, jak pęka mi serce na myśl o jedynej osobie w tym domu, na której mi naprawdę zależało.
„On tu zostaje” – warknęła Barbara, stając między mną a synem. „Rozmawialiśmy o tym z Markiem. Dziecko o jego statusie nie powinno mieszkać w ciasnym mieszkaniu z matką, która nawet nie ma kariery. Leo należy do rodziny, która może go utrzymać. Jest Thorne’em. To przyszły członek rodziny królewskiej i nie pozwolimy mu dorastać w „zwykłym” świecie”.
