Siwowłosy mężczyzna skrzyżował ręce. „Umowę najmu. Zaniosę ją inwestorom. Zadzwonię za tydzień”.
„Dwa tygodnie” – powiedziałem. „Jestem zajęty”.
Część 5
Telefon przyszedł po dwunastu dniach.
Thomas opowiedział mi o szczegółach późnym popołudniem, gdy siedzieliśmy na werandzie domku. Zrobiłem nam obojgu kawę, taką, jaką parzył mój dziadek – za mocną i za słodką. Thomas trzymał kubek obiema rękami i patrzył na jezioro, zanim się odezwał.
„Umowa dzierżawy została zatwierdzona przez zarząd Mercer Capital. Sześćdziesiąt lat. Przegląd co dekadę. Stały roczny przychód w wysokości sześciuset osiemdziesięciu tysięcy dolarów plus 2,3% przychodów brutto ośrodka. Klauzula środowiskowa pozostała nienaruszona. Klauzula zwrotu pozostała nienaruszona. Zachowujecie Państwo wszystkie prawa.”
Wziął kolejny łyk kawy.
„Jest jeszcze jedna sprawa. Scott Kesler powiedział mi, że Brandon został zwolniony z Mercer Capital w zeszłym tygodniu. Konflikt interesów. Próba podważenia trustu podczas negocjacji firmy była ostatnią kroplą”.
Nic nie powiedziałem. Spojrzałem na jezioro. Woda była spokojna. Słońce zachodziło za drzewa na północnym grzbiecie, który mój dziadek kupił w 1991 roku za pieniądze zarobione na wycince i przesadzeniu drewna.
„Nie zapytasz, jak się czuje?” – zapytał Thomas.
"NIE."
Thomas skinął głową, wziął kolejny łyk kawy i nie pytał więcej.
Podpisałam umowę w piątkowy poranek w biurze Thomasa. Nie było fotografów, imprezy, szampana. Siedem aktów własności. Jedna umowa najmu. Moje nazwisko na każdej stronie.
Siwowłosy mężczyzna – Richard Hail – uścisnął mi dłoń i powiedział: „Jeśli kiedykolwiek będziesz chciał zainwestować, skontaktuj się ze mną”.
„Dziękuję” – powiedziałem – „ale mój dziadek nauczył mnie inwestować w ziemię. Zostanę przy tym, co wiem”.
Wróciłem do domku, zaparkowałem i usiadłem na werandzie. Była już prawdziwa jesień. Drzewa zrobiły się czerwone i złote. Jezioro odbijało wszystko – kolory, chmury, ciemne sosny na szczycie grzbietu.
Potem wszedłem do środka, wziąłem sztalugę, wyniosłem ją na werandę, rozłożyłem puste płótno, otworzyłem farby — te same, których używał on — i zacząłem malować jezioro.
To było straszne. Zupełnie nieproporcjonalne. Drzewa wyglądały jak dorodne brokuły. Kolor nieba ani trochę nie przypominał pomarańczowego odcienia, który próbowałem uchwycić. Nie miało to znaczenia.
Podpisałem się w dolnym rogu, ale nie jego inicjałami, a swoimi.
CA — Clare Ashford.
Potem powiesiłem go na ścianie obok jego dziewięciu obrazów. Dziesiąty, najgorszy ze wszystkich, ale jakoś ten, który tam pasował najbardziej.
Zadzwoniłem do Megan tego wieczoru.
„Dziękuję” – powiedziałem. „Za kanapę. Za pożyczony samochód. Za przypomnienie mi o istnieniu chaty”.
„Wszystko w porządku?” zapytała.
„Tak” – powiedziałem. „Nic mi nie jest”.
Siedziałem na werandzie, aż zrobiło się ciemno. Jezioro znikało stopniowo, najpierw kolory, potem kształty, a potem wszystko. Pozostał tylko szum wody uderzającej o pomost mojego dziadka.
Cierpliwość nie polega na czekaniu. Chodzi o to, żeby wiedzieć, na co się czeka.
Nie czekałem dłużej. Byłem dokładnie tam, gdzie powinienem.
