Potem kelner zabrał talerze. Marcin sięgnął po teczkę, którą miał pod krzesłem. Nie zauważyłam jej wcześniej. Wyciągnął papiery i położył przede mną.
"Mamo, podpisz tutaj, to formalność."
Spojrzałam na dokumenty. Nie jestem prawniczką, ale trzydzieści pięć lat w urzędzie nauczyło mnie czytać urzędowe pismo. To był projekt aktu notarialnego. Darowizna. Moja kawalerka na Fordoniu miała przejść na Marcina.
"Marcin, co to jest?" - zapytałam, chociaż już wiedziałam.
"Mamo, potrzebujemy zabezpieczenia. Refinansujemy kredyt na dom, bank wymaga dodatkowej nieruchomości. To naprawdę formalność, nic się nie zmieni, studentka dalej będzie mieszkać, ty dalej będziesz dostawać czynsz."
Siedziałam i patrzyłam na niego. Na mojego syna. Na tego chłopca, który kiedyś rysował mi laurki na Dzień Matki i pisał na nich "Kocham Cię, Mamo, najbardziej na świecie". I ten chłopiec teraz siedział naprzeciwko mnie w restauracji z papierami na darowiznę.
"Paulina wie o tym?" - zapytałam cicho.
"To był jej pomysł - znaczy, nasz pomysł" - poprawił się szybko, ale ja już usłyszałam.
Poczułam, jak coś we mnie pęka. Nie głośno, nie z hukiem. Cicho, jak pękająca nitka. Ta kawalerka to nie był tylko lokal. To były ściany, w których umarła moja mama. Tapeta, którą wybrał tata. Parapet, na którym mama stawiała doniczki z fiołkami. I jedyne zabezpieczenie, jakie miałam na starość. Bo emerytura urzędniczki to nie jest kwota, za którą człowiek może bezpiecznie się zestarzeć.
"Marcin, a co będzie, jeśli nie dacie rady spłacać kredytu?" - zapytałam.
"Mamo, damy radę. Nie dramatyzuj."
"Nie dramatyzuję. Pytam, co będzie z moim mieszkaniem, jeśli bank je zabierze."
Marcin zmarszczył brwi. Pewnie Paulina nie przygotowała go na taki scenariusz. Na matkę, która czyta dokumenty i zadaje niewygodne pytania.
"Mamo, ufasz mi czy nie?"
