Myślałam, że to oznacza, że znaleźli coś innego. Może znaleźli kolejnego dawcę. Może lekarze próbowali nowych metod leczenia. Może mój mąż był zbyt zajęty w szpitalu, żeby się mną zająć.
Minęły dwa tygodnie zanim poczucie winy w końcu zmusiło mnie do powrotu do domu.
Myślałem, że tylko się melduję.
Chciałem po prostu zobaczyć jak rozwiną się sprawy.
Ale gdy tylko przekroczyłam próg domu, poczułam złe przeczucie.
Ściany salonu były pokryte rysunkami.
Dziesiątki z nich.
Być może setki.
Szorstkie, nieregularne szkice, połatane kawałkami białej taśmy medycznej. Pociągnięcia ołówkiem rozsypały się po papierze niczym burze kolorów.
Ludziki z patyczków i gigantycznymi głowami.
Wysoki mężczyzna.
Mniejszy chłopiec.
A obok nich kobieta z długimi włosami.
Nad każdym rysunkiem, drżącymi literami, widniało to samo słowo.
" Mama. "
Ścisnęło mnie w gardle.
Podszedłem bliżej i zauważyłem, że rysunki nieznacznie się od siebie różniły. Na niektórych chłopiec trzymał kobietę za rękę. Na innych stali przed domem. Jeden przedstawiał trzy postacie pod ogromnym żółtym słońcem.
Wszystkie były tak samo opisane.
Mama.
Nawet nie zauważyłam, że mój mąż stoi za mną.
„Wróciłeś” – powiedział cicho.
Odwróciłam się do niego. Wyglądał na wyczerpanego – miał cienie pod oczami i zgarbione ramiona, jakby nie spał od kilku dni.
„Co… co to wszystko znaczy?” – wyszeptałam.
Nie odpowiedział od razu.
Zamiast tego odprowadził mnie do małego pokoju na końcu korytarza.
Zwolniłem kroku, gdy zobaczyłem w środku rozstawione łóżko szpitalne.
Maszyny cicho brzęczały. Rury wiły się po kocach.
