Po obiedzie usłyszeliśmy klaksony przed domem. Wyjrzałem przez okno i zamarłem: przed bramą zatrzymały się trzy drogie samochody. Z pierwszego wysiadł mężczyzna w garniturze, a za nim dwóch kolejnych, równie eleganckich. Wszyscy wyglądali, jakby pochodzili z innego świata.
— Szukamy pani Anny — powiedział jeden z nich uprzejmie, lecz z autorytetem, który narzucał ciszę.
Ana wyszła już na zewnątrz, blada, z drżącymi rękami. Mężczyzna podszedł i lekko się ukłonił.
— Proszę pani, minęło pięć lat. Cała rodzina panią szuka. Pani ojciec jest chory i chce panią zobaczyć.
Sąsiedzi zgromadzili się przy bramie, szepcząc między sobą. Ja nic nie rozumiałem. Ana zakryła twarz dłońmi i zaczęła płakać.
Później, w domu, powiedziała mi wszystko.
Urodziła się w bardzo bogatej rodzinie z Bukaresztu. Jej ojciec był biznesmenem, matka — profesorką uniwersytecką. Po ostrej kłótni Ana uciekła z domu, czując się przytłoczona zasadami i oczekiwaniami. Żyła na ulicy, tracąc wszystko, aż do dnia, w którym mnie spotkała.
— Nie miałam odwagi ci powiedzieć. Bałam się, że zobaczysz we mnie tylko córkę bogatego człowieka, a nie prostą kobietę, która cię kocha — powiedziała przez łzy.
Wziąłem ją za rękę.
— Ana, dla mnie jesteś tą samą kobietą, która stała zziębnięta na skraju targu. Nie kocham cię za to, co masz, lecz za to, kim jesteś.
Po kilku dniach pojechała zobaczyć się z rodziną. Zostałem w domu z dziećmi, z ściśniętym sercem. Bałem się, że nie wróci, że jej luksusowy świat zabierze ją ode mnie.
Ale pewnego wieczoru usłyszałem kroki na podwórzu. Gdy wyszedłem, Ana stała tam, ze łzami w oczach i szerokim uśmiechem.
— Tata chce cię poznać — powiedziała. — Zrozumiał wszystko. Chce, żebyśmy byli prawdziwą rodziną.
