W paczce nie było pieniędzy, jak się przez chwilę spodziewała. Żadnej biżuterii. Były papiery. Mnóstwo. Pożółkłe od upływu czasu, związane cienkim sznurkiem. Ana usiadła na ławce na cmentarzu i zaczęła je kartkować, z bijącym sercem.
Dokumenty. Rachunki. Umowy.
A wśród nich gruby skoroszyt, na którym ojciec napisał długopisem: „Dla Any”.
Poczuła, jak łzy napływają jej do oczu. Widziała go jakby przed sobą, pochylonego nad kuchennym stołem, z okularami na nosie, piszącego cierpliwie, noc po nocy.
W skoroszycie były dowody. Czyste. Przelewy pieniężne. Sfałszowane podpisy. Papier z długiem w wysokości setek tysięcy lei, napisany na jej nazwisko, ale cudzym pismem. To była ręka jej byłego męża. I podpis teściowej, jako świadka.
Wtedy Ana wszystko zrozumiała.
Jej ojciec przez lata zbierał wszystko, co mógł, by udowodnić, że została sprzedana, wykorzystana jako kozioł ofiarny. Że „kradzież”, za którą trafiła do więzienia, została zorganizowana przez tę samą rodzinę, do której trafiła jako prosta, dobroduszna dziewczyna.
Znalazł coś jeszcze. Testament.
Dom nigdy nie należał do nich.
Ojciec przepisał go na nią na długo przed śmiercią. Jej teściowa i były mąż nie mieli żadnych praw. Żadnych.
Ana zebrała papiery do piersi i po raz pierwszy odkąd wyszła za bramę więzienia, poczuła, że nie jest już sama. Ojciec walczył o nią do końca.
Następnego ranka poszła do prawnika w mieście. Prostego, prostolinijnego człowieka. Wysłuchał wszystkiego, przeczytał dokumenty i skinął głową.
