Przelałam pieniądze następnego dnia. Nie spisałyśmy żadnej umowy. Bo kto spisuje umowy z własnym dzieckiem? Kto idzie do notariusza, żeby pożyczyć córce pieniądze na kwiaty?
Kwiaciarnia otworzyła się w lutym. Kasia nazwała ją "Pąk" - narożny lokal z dużą witryną, w której ustawiła wiadra z tulipanami i hiacyntami. Pomagałam jej przy remoncie - malowałam ściany po nocnej zmianie, z oczami zalepionymi ze zmęczenia.
Pamiętam, jak stałyśmy obie w fartuchu, z plamami farby na rękach, i Kasia powiedziała: "Mamo, popatrz, nasze królestwo". Uśmiechnęłam się, bo dawno nie widziałam jej takiej szczęśliwej.
Przez pierwszy miesiąc wyglądało to obiecująco. Kasia wrzucała zdjęcia bukietów na Instagrama, przyjmowała zamówienia na śluby, robiła dekoracje na komunię. Potem zaczął się kwiecień i okazało się, że czynsz za lokal zjada połowę tego, co zarobi. Że hurtownia kwiatowa nie czeka na przelewy. Że lodówka do przechowywania róż zużywa tyle prądu, ile małe mieszkanie.
Próbowałam rozmawiać. "Kasia, może weź kogoś do pomocy z księgowością. Może poszukaj tańszego dostawcy." Każda moja rada odbijała się od niej jak piłka od ściany.
"Mamo, ja wiem, co robię. Nie musisz mnie uczyć prowadzenia biznesu."
W czerwcu lokal świecił pustkami. Kasia przychodziła coraz rzadziej, na Instagramie cisza, w lodówce stały wiadra z różami, na które nikt nawet nie spojrzał. Widziałam to z boku i czułam, jak coś ściska mnie w żołądku - nie złość, jeszcze nie.
Raczej ten szczególny rodzaj bezsilności, który znają tylko matki dorosłych dzieci. Kiedy widzisz, że pociąg jedzie w przepaść, ale nie możesz pociągnąć za hamulec, bo hamulec jest po stronie maszynisty.
Pod koniec czerwca Kasia zamknęła kwiaciarnię. Dowiedziałam się o tym od sąsiadki, nie od córki. Bożena z parteru wracała z przychodni i zobaczyła karteczkę na drzwiach: "Lokal do wynajęcia". Zadzwoniła do mnie, a ja stałam na hali produkcyjnej z telefonem w ręce i nie mogłam złapać tchu.
Pojechałam do Kasi tego samego wieczoru. Mieszka na Czarnowie, w kawalerce, którą wynajmuje z koleżanką. Otworzyła mi drzwi w dresie, z laptopem pod pachą.
"A, mamo. Wejdź."
Jakby to było normalne. Jakby nic się nie stało.
Usiadłyśmy w jej ciasnej kuchni, przy stole, na którym leżały resztki pizzy z kartonu i kubek po kawie. Wzięłam głęboki oddech.
"Kasia, co z kwiaciarnią?"
"Zamknęłam. Nie ciągnęło."
