Dałam córce 25 tysięcy na otwarcie kwiaciarni. Dwadzieścia pięć tysięcy złotych to dla jednych zwykły wyjazd na urlop. Dla mnie - sześć lat odkładania po trzysta, czterysta złotych miesięcznie.
Sześć lat kanapek do pracy zamiast obiadu na stołówce, sześć lat wakacji na działce zamiast choćby tygodnia nad morzem. I cztery miesiące, żeby to wszystko wyparowało jak rosa o poranku.
Kasia zadzwoniła do mnie w październiku z takim entuzjazmem w głosie, jakiego nie słyszałam od lat. "Mamo, znalazłam lokal! Na Ślichowicach, obok przychodni, jest mały, ale klimatyczny, i właściciel daje dobrą cenę."
Wiedziałam, o co poprosi, zanim jeszcze skończyła zdanie. Znałam to od dziecka - ten rozbiegany wzrok, ten ton, jakby świat nagle otworzył przed nią wszystkie drzwi naraz.
Mam na imię Iwona i od dwudziestu trzech lat pracuję na zmiany w fabryce opakowań pod Kielcami. Wstaję o czwartej trzydzieści, kiedy miasto jeszcze śpi, i jadę autobusem przez puste ulice.
Kasię urodziłam późno, miałam trzydzieści lat, a jej ojciec - mój były mąż Leszek - odszedł, kiedy córka kończyła podstawówkę. Zostawił nam mieszkanie na Barwinek i alimenty, które płacił nieregularnie, a potem wcale. Radziłam sobie. Zawsze sobie radziłam.
Więc kiedy Kasia powiedziała, że chce otworzyć kwiaciarnię, a potrzebuje na start dwudziestu pięciu tysięcy, usiadłam przy kuchennym stole i długo patrzyłam na swoje dłonie. Zniszczone od lateksu i środków czyszczących, z krótkimi paznokciami, które i tak łamały się co tydzień. Te ręce zarobiły każdą złotówkę z mojego konta oszczędnościowego. Każdą jedną.
"To pożyczka" - powiedziałam wtedy. - "Oddasz mi, jak rozkręcisz interes."
Kasia przytaknęła. Oczywiście, mamo. Oczywiście, że oddam.
