Śnieg nie ustawał. Padał w gwałtownych podmuchach, niesiony przez wiatry wyjące między domami. Na wielu dachach warstwa stała się zbyt gruba. Słychać było pierwsze trzaski. Potem głuche huki.
U rodziny Ionescu najpierw zawalił się dach. Dachówki się osuwały, belki trzeszczały, a śnieg wdzierał się na strych niczym zwierzę uciekające z klatki. Ludzie wyszli na podwórze zrozpaczeni, z dziećmi na rękach, w piżamach, pod ostrym śniegiem.
Dom Marii Petrescu jednak… stał.
Rano, gdy zamieć ucichła, sąsiedzi wyszli jeden po drugim. Widok ten odebrał im mowę.
Wszystkie okoliczne dachy były zasypane górami śniegu. Niektóre się zawaliły, inne popękały, niebezpieczne. Tylko dom Marii był czysty. Śnieg w ogóle się nie nagromadził. Wyraźnie widać było, jak przedostał się między ostrymi palikami, spadając na podwórze, nie naciskając na konstrukcję.
Kolec zapobiegał gromadzeniu się śniegu.
Ludzie zaczęli gromadzić się przed jej bramą, zawstydzeni, zmęczeni, zmarznięci. Elena Ionescu zapukała pierwsza.
— Mario… wybacz mi — powiedziała drżącym głosem. — Miałeś rację. Uratowałeś nas.
Bo Maria nie zatrzymała się tylko przy swoim domu.
Widząc katastrofę, włożyła stare futro, wzięła łopatę i zaczęła pomagać. Zapraszała bezdomnych sąsiadów do swojego domu. Rozdawała gorącą herbatę, konserwy, chleb. Postawiła na piecu wielki garnek zupy i nakarmiła wszystkich, o nic nie pytając.
W ciągu następnych dni ludzie poznali prawdę.
