Ja tam w żadne klątwy nie wierzę Grzegorz miał już po dziurki fochów narzeczonej nie wyjdziesz za mnie, to ożenię się z Zosią. Zosia była przyjaciółką Kingi. Podpisuj zaproszenia, albo lecę z tematem dalej.
Kinga jeszcze chwilę się wahała, ale w końcu odwołała ślub. Tekst o Zosi ją zirytował i mocno zabolał.
Grzegorz spełnił groźbę, a Zosia okazała się wyjątkowo fałszywa i chętnie została jego żoną.
Nie minął nawet tydzień, a straszliwa zapowiedź się sprawdziła Grzegorz rozbił się na motocyklu, ponoć zawiodły hamulce…
Kinga bardzo się bała o Zosię chociaż żal jej nie przeszedł, sumienie gryzło. Następnego dnia chciała odnaleźć Aldonę, która opowiedziała jej tę całą historię, by zapytać, czy jakoś można Zosię uratować, bo podobno po roku przyjdzie jej kolej… Ale Aldona już się zwolniła.
Pod adresem z jej CV nikt takiej nie znał.
Ludzie opowiadali, że ta najmroczniejsza z weselnych historii wydarzyła się gdzieś w latach 70., ale żadnych oficjalnych papierów nie znalazła.
Ale to nikt się nie dziwił wtedy zamietli wszystko pod dywan.
Za to lokalni mieszkańcy swoje pamiętali Od tego czasu Kinga unikała rozmów o duchach i ślubach. Na każde pytanie odpowiadała wymijająco, a wieczorami przez długi czas szeptem odmawiała modlitwy za Zosię i Grzegorza. W dniu rocznicy wesela Kinga wysłała Zosi smsa: Uważaj na siebie. Odpowiedź nie przyszła nigdy.
Po latach przechodziła przypadkiem obok dawnej saliobrośniętej bluszczem, z wybitymi oknami i napisem Wstęp wzbroniony. Miała już nową rodzinę, kochającego męża, zdrową córkę. Z nieruchomą twarzą patrzyła na upadłą budowlę, aż poczuła na karku chłodny podmuch wiatru.
Wtedy po raz pierwszy od dawna pomyślała, że może to wszystko było tylko zbiegiem okoliczności. Ale gdy się odwróciła, by odejść, spojrzała kątem oka na potłuczoną szybę. Na zakurzonej tafli ktoś niedawno napisał paznokciem trzy słowa. Ledwo widoczne, zamazane przez deszcz, ale wystarczająco wyraźne, by wyczytać: *Dziękuję, Kinga.*
Na sercu zrobiło jej się lżej. Odwróciła się i, nie oglądając się już nigdy więcej za siebie, poszła własną drogą z cieniem uśmiechu na twarzy.
