On prosi o krew, Eleno” – powiedziała mi Samantha, moja główna prawniczka i kobieta, która potrafiła sprawić, że rekin drgnąłby ze strachu, podczas naszej ostatniej sesji przygotowawczej. „Mark złożył wniosek o zerowe alimenty i wyłączną opiekę. Powołuje się na twój „brak stabilności finansowej” i „udokumentowane problemy psychiczne”. Ma nawet oświadczenie Barbary, w którym twierdzi, że jesteś „niezdolna”, ponieważ nie masz stałego miejsca zamieszkania”.
„Niech buduje swoją sprawę” – powiedziałam, popijając rzadką herbatę oolong i patrząc na panoramę miasta. „Im wyższa będzie jego góra kłamstw, tym bardziej spektakularny będzie osuwisko, kiedy zerwę fundamenty”.
„Jego prawnik, pan Sterling – bratanek mężczyzny, którego Mark uważa za swojego szefa – zachowuje się niewiarygodnie arogancko” – dodała Samantha. „Uważa, że to zwycięstwo przesądzi o jego karierze. Myśli, że ratuje odnoszącego sukcesy mężczyznę przed pasożytniczą żoną”.
Uśmiechnęłam się. To nie był miły uśmiech. „Mark myśli, że gra w warcaby. Myśli, że wygrywa, bo zabrał mi kilka pionków. Nie zdaje sobie sprawy, że jestem właścicielką szachownicy, stołu i budynku, w którym siedzimy”.
W noc przed rozprawą Mark wysłał mi SMS-a. To była ostatnia wiadomość, jaką kiedykolwiek do mnie wysłał z pozycji władzy.
Mark: „Jutro stracisz syna i resztki godności, Eleno. Mówiłam ci, że nie chodziłaś do mojej klasy. Powinnaś była po prostu przyjąć ugodę i zniknąć na przedmieściach. Teraz odejdziesz z niczym poza ubraniem na grzbiecie. Do zobaczenia w sądzie, Wieśniaku”.
Nie odpisałem. Po prostu przesłałem wiadomość do folderu „Dowód rzeczowy B”.
Spędziłem wieczór, oglądając stare zdjęcia Leo. Myślałem o dwunastu latach, które spędziłem, ukrywając swoje światło, żeby Mark nie czuł się umniejszony. Grałem rolę „Chłopa”, bo chciałem wierzyć, że kocha kobietę, a nie bogactwo. Chciałem sprawdzić, czy jego charakter jest tak silny, jak imperium, które dla nas budowałem.
Miałem odpowiedź. A jutro świat zobaczy go dokładnie takim, jakim był: darmozjadem w garniturze szytym na miarę.
Cliffhanger: Zamknąłem laptopa i poczułem dziwny spokój. Architekt nie czuł już gniewu; czuła chłodną, profesjonalną ciekawość, ile czasu zajmie Markowi Thorne’owi uświadomienie sobie, że stoi na zapadni.
