Wyszła, ale nie skierowała się w stronę jadalni, tylko do pokoju 305.
Zapukała.
— Rodion, wejdź! — rozległ się głos.
„Dziś to ja przyjdę na jej miejsce” – powiedziała spokojnie Galia, wchodząc.
Elvira marszczy brwi.
- Kim jesteś?
— Jestem jego żoną.
— Powiedział mi, że jest wdowcem… — powiedziała druga kobieta, zmieszana.
— Tymczasem ja chorowałem w swoim pokoju.
— Co za drań… — szepnęła Elvira.
— Nie wiedziałem.
Szybko doszli do porozumienia.
„A co jeśli zorganizujemy dla niego kolację pożegnalną na jego koszt?” – zaproponowała Galia.
- Z przyjemnością!
Zamówili drogie dania, desery, napoje — maksimum.
Potem nawet zrobili sobie wspólne zdjęcie.
— Wyjdź stąd — rzekła Galia.
— Ja też jutro wyjeżdżam.
Następnego ranka dyskretnie zebrała swoje rzeczy i odeszła.
Rodion obudził się — jego żony już nie było.
Pobiegł do domu Elviry — i tam również było pusto.
I wtedy otrzymał wiadomość: wspólne zdjęcie Galii i Elviry z podpisem:
„Niespodzianka dla wolnego człowieka”.
Potem przynieśli mu rachunek z restauracji.
Suma była imponująca.
— I to z rabatem — oznajmił radośnie kelner.
W domu czekała go ostatnia niespodzianka: wniosek o rozwód.
Galia podjęła już wszystkie decyzje – podział majątku, oddzielne mieszkania.
Czasami jeden błąd może zniszczyć wszystko, na co pracowaliśmy latami.
A cena, jaką trzeba za to zapłacić, okazuje się o wiele wyższa, niż się początkowo wydawało.
