Nieoczekiwana reakcja teściowej
Odpowiedź teściowej była dla nas prawdziwym zimnym prysznicem. Zamiast wsparcia finansowego, którego się spodziewaliśmy, usłyszeliśmy słowa, które całkowicie nas zaskoczyły.
Powiedziała, że nie powinniśmy „poniżać się prosząc o pomoc”. Jej zdaniem rozwiązanie naszych problemów było proste – powinnam wysłać dziecko do przedszkola i wrócić do pracy.
Według niej dodatkowy dochód z mojej pracy natychmiast poprawiłby naszą sytuację finansową i pozwolił nam uniknąć podobnych problemów w przyszłości.
Choć z jednej strony można zrozumieć jej sposób myślenia, z drugiej strony jej słowa były dla mnie bardzo trudne do przyjęcia. Nie tylko nie zaoferowała żadnej pomocy, ale także sprawiła, że poczuliśmy się tak, jakby nasze problemy wynikały wyłącznie z naszych decyzji.
Po tej rozmowie zaczęłam zastanawiać się nad wieloma sprawami. Co stałoby się z naszym codziennym życiem, gdybym rzeczywiście wróciła do pracy? Jak wyglądałaby organizacja opieki nad dzieckiem? Kto zajmowałby się nim w ciągu dnia?
Kiedy próbowałam porozmawiać o tym z mężem, jego odpowiedzi nie były zbyt konkretne. Twierdził, że kiedy zaczniemy więcej zarabiać, „wszystko jakoś się ułoży”.
Takie podejście nie daje jednak realnego rozwiązania problemu.
Codzienność z małym dzieckiem
Jedną z rzeczy, której mój mąż zdaje się nie dostrzegać, jest rzeczywistość życia z małym dzieckiem. Każdy rodzic wie, że dzieci w wieku przedszkolnym często chorują. Przeziębienia, infekcje czy inne drobne dolegliwości mogą pojawiać się bardzo często, szczególnie w pierwszych miesiącach przebywania w grupie rówieśników.
W takiej sytuacji pojawia się bardzo praktyczne pytanie: kto zajmie się dzieckiem, kiedy zachoruje?
Jeśli oboje będziemy pracować, konieczne będzie znalezienie osoby, która przejmie opiekę nad synem w takich momentach. To oznacza kolejne koszty, a także dodatkową organizację codziennego życia.
Oczywiście rozumiem, że w wielu rodzinach oboje rodzice pracują i jakoś radzą sobie z podobnymi wyzwaniami. Jednak w naszym przypadku sytuacja jest bardziej skomplikowana.
Nie chodzi o to, że nie chcę pracować. Chodzi raczej o to, że obecnie opieka nad dzieckiem jest moim głównym obowiązkiem i priorytetem.
Trudno mi również zaakceptować fakt, że to wyłącznie ode mnie oczekuje się znalezienia rozwiązania problemu finansowego. Gdyby mój mąż wykonywał bardzo ciężką pracę fizyczną, być może łatwiej byłoby zrozumieć jego niechęć do dodatkowych zajęć.
Jednak w jego przypadku praca w sklepie sportowym nie wymaga aż tak dużego wysiłku fizycznego. Dlatego czasem zastanawiam się, czy nie mógłby rozważyć podjęcia dodatkowej pracy lub choćby dodatkowych godzin, które pomogłyby poprawić naszą sytuację.
