Gniew.
Nie tylko strach, ale też paląca wściekłość z powodu tego, co mi zrobili i co zrobili innym mężczyznom, którzy nie mieli tyle szczęścia, żeby uciec.
Ukradli mi 5 lat życia. Sprawili, że zakochałem się w kłamstwie. Zaplanowali mnie zamordować i zarobić na mojej śmierci.
Chciałem, żeby ich złapano. Chciałem, żeby zapłacili za to, co zrobili.
I byłem gotów zaryzykować wszystko, żeby tak się stało.
Przez 5 dni nic się nie działo. Chodziłam do pracy, wracałam do domu, chodziłam na siłownię, trzymałam się planu, który Jolene tak starannie dokumentowała w swoich notatkach. Każdego ranka spodziewałam się, że zobaczę znajomą twarz obserwującą mnie z drugiej strony ulicy. Każdego wieczoru zastanawiałam się, czy dziś w nocy oni też się ruszą.
Czekanie było torturą.
Agent Martinez wprowadził się do domu naprzeciwko mojego, udając rozwiedzionego księgowego, który pracował zdalnie. Furgonetka agenta Thompsona do naprawy kabli stała się stałym elementem mojej ulicy, wyposażona w pomarańczowe pachołki i pozwolenie na pracę, które miało przetrwać nawet powierzchowną inspekcję. Agent Walsh zaś podążał za mną wszędzie, zawsze pozostając w ukryciu, ale wystarczająco blisko, by w razie potrzeby interweniować.
Szóstego dnia wszystko zaczęło się zmieniać.
Wychodziłem do pracy, kiedy zauważyłem nowy samochód zaparkowany trzy domy dalej od mojego, szarą limuzynę z przyciemnianymi szybami. Samochód zaprojektowany tak, by o nim zapomnieć.
Kiedy przejeżdżałem obok w drodze do biura, nie mogłem wyraźnie dostrzec kierowcy, ale coś w jego sylwetce wydało mi się znajome.
Kiedy dotarłem do pracy, zadzwoniłem do detektywa Chena.
„Na mojej ulicy stoi szary sedan” – powiedziałem jej. „Tablice rejestracyjne: Echo Delta 7492”.
Słyszałem, jak pisze na komputerze.
„Już działamy. Proszę zachować spokój, panie Hartwell. Jeśli to oni, jesteśmy gotowi”.
Ale nie byłem spokojny.
Po sześciu dniach nicości, nagłe pojawienie się obserwatorów wydawało się początkiem końca. Byli tutaj i wkrótce ten koszmar miał się skończyć, tak czy inaczej.
Kiedy wróciłam z pracy, szarego sedana już nie było, ale wiedziałam, że mnie obserwowali, uczyli się moich schematów na nowo, upewniali się, że nie jestem pod ochroną, planowali swoje podejście.
Tej nocy detektyw Chen zadzwonił, aby potwierdzić.
„Sedan jest zarejestrowany na firmę, która nie istnieje. Fałszywa rejestracja, fałszywe ubezpieczenie, prawdopodobnie kradzione tablice rejestracyjne. To oni.”
„Co się teraz stanie?”
„Czekamy, aż zrobią ruch. Nic dziś nie zrobią. Będą chcieli pana obserwować jeszcze przez co najmniej kilka dni, żeby upewnić się, że jest pan sam. Ale, panie Hartwell, kiedy już zaczną działać, zrobią to szybko. Nie mogą sobie pozwolić na to, żeby to się przeciągało”.
Tej nocy prawie nie spałem. A kiedy w końcu zasnąłem, śniło mi się polowanie, na które nigdy nie pojechałem. We śnie czyściłem karabin, kiedy nagle wystrzelił, a Marcus stał obok, kręcąc ze smutkiem głową, dzwoniąc pod numer 911, żeby zgłosić tragiczny wypadek. We śnie widziałem Jolene czekającą w samochodzie, już planującą, jak wydać pieniądze z mojego ubezpieczenia na życie.
Drugi dzień obserwacji był gorszy niż pierwszy. Szary sedan wrócił, tym razem z inną tablicą rejestracyjną, i zauważyłem, że podąża za mną do pracy w dyskretnej odległości. Kiedy po pracy poszedłem na siłownię, był tam na parkingu. Kiedy zatrzymałem się po zakupy, śledził mnie aż do sklepu.
Już nawet nie próbowali być subtelni. Chcieli, żebym wiedział, że mnie obserwują, chcieli, żebym czuł się przestraszony i odizolowany. To była wojna psychologiczna, mająca na celu wywołanie u mnie paniki i zrobienie czegoś głupiego.
Ale miałem przewagę, o której oni nie wiedzieli.
Za każdym razem, gdy zauważałem ich obserwację, naciskałem mały przycisk na moim breloku, który sygnalizował moją lokalizację agentom federalnym, którzy mnie obserwowali. Każda moja droga była obserwowana przez ludzi, którzy byli w tej grze o wiele lepsi niż Marcus i Jolene.
Trzeciego dnia schemat znów się zmienił.
Byłem w pracy, gdy moja sekretarka, Linda, zapukała do drzwi mojego biura.
„Panie Hartwell, przyszła do pana kobieta. Mówi, że jest pańską żoną.”
Krew mi zmroziła krew w żyłach.
„Jak ona wygląda?”
Linda wyglądała na zdziwioną pytaniem.
„Blond włosy, zielone oczy, bardzo ładna. Wydaje się być czymś zdenerwowana.”
Jolene. Była w moim miejscu pracy i podjęła ogromne ryzyko, pokazując się publicznie.
Albo była zdesperowana, albo było to częścią jakiegoś większego planu, którego jeszcze nie dostrzegałem.
„Powiedz jej, że zaraz wyjdę” – powiedziałem, po czym natychmiast nacisnąłem przycisk paniki, który dał mi detektyw Chen.
Szłam do holu na chwiejnych nogach, a serce waliło mi tak mocno, że byłam pewna, że wszyscy je słyszeli.
I oto stała tam, siedząc na jednym ze skórzanych foteli przy recepcji. Wyglądała dokładnie jak kobieta, w której zakochałem się 5 lat temu.
Ale teraz wiedziałem, czego szukać. Sposób, w jaki jej oczy nieustannie skanowały pokój, katalogując wyjścia i potencjalne zagrożenia. Sposób, w jaki jej torebka była ułożona, by mieć łatwy dostęp do tego, co w niej trzymała. Wykalkulowana jakość jej łez, zaprojektowana tak, by wywoływać maksymalne emocje.
„Edwin” – powiedziała, wstając, gdy podszedłem. „Dzięki Bogu. Tak bardzo się o ciebie martwiłam”.
Zachowałem dystans, zostałem przy recepcji, skąd Linda mogła wszystko widzieć i słyszeć.
„Czego chcesz, Jolene?”
„Chcę to wyjaśnić. Chcę to naprawić.”
Zrobiła krok w moją stronę, a ja zrobiłem krok w tył.
„Czy możemy porozmawiać prywatnie?”
„Nie. Wszystko, co masz do powiedzenia, możesz powiedzieć tutaj.”
Jej wyraz twarzy zmienił się i przez moment dostrzegłem frustrację pod maską zaniepokojenia.
„Edwin, nie rozumiesz, w co się wpakowałeś. Są w to zamieszani ludzie, którzy są bardzo niebezpieczni. Jeśli nie zaniechasz śledztwa, zrobią ci krzywdę”.
Prawie się roześmiałem z jej zuchwałości. Groziła mi, udając, że ostrzega mnie przed groźbami ze strony innych ludzi.
„Jacy ludzie?”
„Marcus nie jest tym, za kogo go uważasz. To nie tylko mój brat. Pracuje dla bardzo złych ludzi. A kiedy ta robota poszła nie tak, obwinili go. Teraz chcą posprzątać bałagan. I to dotyczy każdego, kto potrafi go zidentyfikować”.
To była sprytna historia. Gdybym nie widział dokumentów w naszej szafce, gdybym nie znał prawdy o ich działalności, pewnie bym w nią uwierzył.
Jolene nie była tylko ofiarą przestępstw popełnionych przez brata. Była zatroskaną żoną, która starała się chronić męża przed niebezpiecznymi przestępcami.
„Więc mówisz, że Marcus mi groził?”
„Mówię, że Marcus odpowiada przed ludźmi, którzy nie zostawiają niedokończonych spraw. A teraz, Edwin, jesteś bardzo niebezpiecznym niedokończonym tematem.”
Nadal próbowała mną manipulować. Nadal próbowała wmówić mi, że jest po mojej stronie, że możemy razem rozwiązać ten problem.
„Co mam zrobić?” – zapytałem.
„Zamknij śledztwo. Powiedz policji, że się pomyliłeś. Że to było nieporozumienie. Weź pieniądze, które ci jeszcze zostały, i zniknij na jakiś czas. Mogę ci pomóc zacząć od nowa w bezpiecznym miejscu”.
„A ty? Co się z tobą stanie w tym scenariuszu?”
„Ja też znikam. Oboje zaczynamy od nowa, osobno. To jedyny sposób, żeby zapewnić ci bezpieczeństwo”.
Wpatrywałem się w nią. W tę kobietę, która dzieliła ze mną łóżko przez pięć lat, planując moje morderstwo, i czułem tylko zimny wstręt.
„Wciąż mnie okłamujesz.”
Znów na sekundę jej maska się osunęła, a w jej oczach dostrzegłem wyrachowanie.
„Edwin, proszę. Wiem, że mi nie ufasz, ale próbuję uratować ci życie”.
„Dlaczego miałbym wierzyć w cokolwiek, co mówisz?”
„Ponieważ cię kocham.”
Słowa te brzmiały z całkowitą szczerością. I gdybym nie wiedział lepiej, mógłbym w nie uwierzyć.
„Wiem, jak to wygląda. Wiem, co twoim zdaniem się wydarzyło. Ale moje uczucia do ciebie zawsze były prawdziwe.”
