Zdradziłam męża i nie żałuję tego. To nie był impuls z filmu ani romans w hotelu z widokiem na morze. To wydarzyło się w zwykłej codzienności, między zakupami a praniem, w życiu tak poukładanym, że aż bolało od równych krawędzi.
Pamiętam dokładnie, kiedy poczułam, że już mnie nie ma. Sobotni poranek, jajecznica, radio grało cicho, a on - mój mąż - przeglądał gazetę. "Sól?" - zapytał, nie podnosząc wzroku. Podałam mu, ale nie dotknęliśmy się nawet palcami.
Przez sekundę zobaczyłam nas z boku: dwoje ludzi, którzy świetnie znają swoje nawyki, a kompletnie nie znają się nawzajem. Dzieci dawno wyfrunęły, psy śpią dłużej niż my, kalendarz wisi pusty. W lodówce wszystko na czas, rachunki opłacone. Tylko mnie jakby nikt nie zauważał.
