A przynajmniej tak mi się wydawało.
Poczułam ucisk w piersi. Zakryłam usta dłonią, żeby nie wydać żadnego dźwięku. Ion był obok mnie, ale między nami otworzyła się ogromna przepaść, pełna bólu i nieprzeżytych lat.
Lot trwał dalej. Minuty mijały powoli, każda sekunda wisiała jak kamień. Część mnie chciała pobiec do kabiny, zapukać do drzwi i krzyknąć: „To ja! Maria!”. Druga część się bała. A co, jeśli to nie on? A co, jeśli mój umysł płatał mi figle, osłabiony bólem?
Gdy samolot zaczął zniżać lot, znów usłyszałem głos. Ten sam głos. Bez wątpienia.
Po lądowaniu pasażerowie zaczęli się podnosić. Stałem tam sparaliżowany. Ion spojrzał na mnie po raz pierwszy, naprawdę.
„Wszystko w porządku?” zapytał.
Pokręciłem głową.
„Muszę… Muszę zostać jeszcze trochę.”
Wyszedł, nie pytając o nic. Może on też potrzebował powietrza.
Poczekałem, aż samolot prawie całkowicie opustoszeje. Podeszła stewardesa.
„Proszę pani, czy wszystko w porządku?”
„Chciałabym… czy mogłabym… porozmawiać z pilotem.”
Spojrzała na mnie ze zdziwieniem, a potem skinęła głową.
Kilka minut później drzwi kabiny się otworzyły.
I go zobaczyłem.
Siwe włosy. Delikatne zmarszczki wokół oczu. Ale spojrzenie… to samo.
Spojrzał na mnie przez sekundę. Potem jeszcze raz. I wtedy zobaczyłam, jak zmienia się jego twarz.
„Maria…” powiedział cicho.
Wybuchnęłam płaczem. Płacz, który narastał we mnie latami, nie tylko z powodu śmierci syna, ale z powodu wszystkiego, co straciłam po drodze.
Usiedliśmy na dwóch miejscach w pustym samolocie. Opowiedziałam mu o synu. On opowiedział mi o swoim życiu. Żadne z nas nie miało łatwej historii. Żadne nie zostało oszczędzone.
„Szukałem cię” – powiedział. „Ale zniknęłaś. Powiedziano mi, że wyszłaś za mąż”.
„Myślałem, że o mnie zapomniałaś” – odpowiedziałam.
Stałam tam, aż pracownik oznajmił, że samolot musi być przygotowany.
Kiedy wstawałam, żeby wyjść, Andriej delikatnie wziął mnie za rękę.
„Przykro mi, że znowu cię tak widzę”.
