„Ja też” – powiedziałam. „Ale może… może powinnam była”.
Na pogrzebie Ion stał obok mnie. Po raz pierwszy od dawna trzymał mnie za rękę. Później opowiedziałam mu o Andrieju. Nie był zły. Tylko zmęczony.
Ból nie ustępował.
Ale coś się uspokoiło.
Zrozumiałam, że życie nie zawsze daje nam to, czego chcemy, ale czasami daje nam dokładnie to, czego potrzebujemy, nawet w najciemniejsze dni.
A czasem głos w samolocie przypomina ci, kim byłeś… żebyś mógł iść dalej.
