Koperta była kremowa, gruba, z logo bukaresztańskiej kancelarii prawnej. Otworzyłem ją drżącymi rękami, przekonany, że to jakaś formalność. Ale nie.
Wzywano mnie na oficjalne odczytanie testamentu.
Zaśmiałem się gorzko. Co mnie to obchodziło? Zostałem wyrzucony jak szmata. A jednak… coś mnie do tego pchnęło.
W wyznaczonym dniu wszedłem do zimnego, przeszklonego biura. Călin już tam był. Zrelaksowany. Pewny siebie. Uśmiechał się jak człowiek, który wie, że wygrał.
Spojrzał na mnie przelotnie, z pogardą.
