„Nie… to niemożliwe” – wyjąkał.
Prawnik kontynuował spokojnie. „Pan Alexandru zostawił też list”.
Otworzył małą kopertę i przeczytał:
„Viorica, jeśli słyszysz te słowa, to znaczy, że mój syn wybrał pieniądze ponad ludzi. Byłaś moją rodziną, kiedy uciekł. Okazałaś lojalność, człowieczeństwo i serce. Moje bogactwo nie jest dla chciwych, ale dla tych, którzy wiedzą, jak dbać o innych”.
Łzy popłynęły mi z oczu.
Călin wybuchnął. Krzyczał. Groził. Ale było za późno. Wszystko było legalne. Nieodwołalne.
W ciągu miesiąca przeprowadziłem się z samochodu do małego, jasnego domu na obrzeżach miasta. Nie mściłem się. Nie upokorzyłem go. Pozwoliłem mu odejść.
Mądrze zainwestowałem pieniądze. Otworzyłem ośrodek opieki dla osób starszych gdzieś pod Braszowem. Ciepłe, czyste miejsce, gdzie nikt nie jest porzucony.
Czasami wieczorem, kiedy zamykam drzwi, myślę o Alexandru. I się uśmiecham.
Bo prawdziwym dziedzictwem nie było bogactwo.
To była sprawiedliwość.
