Przez trzy sekundy nic się nie działo. Deszcz wciąż padał. Bradley wpatrywał się we mnie, otwierając usta, żeby coś powiedzieć, żeby zadrwić ze mnie za to, co uznał za żałosny, teatralny blef.
Wtedy niewidzialna burza uderzyła w ląd.
W przepastnym, przeszklonym holu za Bradleyem zadzwonił telefon. Potem kolejny. Nagle cała rezydencja zdawała się wibrować. Smartwatch Bradleya rozbłysł niczym sygnał alarmowy, wibrując gwałtownie na jego nadgarstku. Jeden z ochroniarzy dotknął słuchawki, a jego oczy rozszerzyły się w nagłej, jawnej panice.
Ciężkie mahoniowe drzwi za nimi otworzyły się gwałtownie i spanikowany mężczyzna w garniturze szytym na miarę – prawdopodobnie dyrektor operacyjny Bradleya – wybiegł na werandę, ściskając tablet jak odbezpieczony granat.
„Proszę pana!” Mężczyzna krzyknął histerycznie, a jego głos łamał się z przerażenia, całkowicie ignorując moją obecność. „Pentagon właśnie wycofał kontrakt Aegis! Uruchomili klauzulę moralności! System blokuje nam dostęp do serwerów Departamentu Obrony!”
Bradley zamrugał, a krew odpłynęła mu z twarzy tak szybko, że wyglądał, jakby był w szoku. „Co? Nie, to niemożliwe. Oddzwoń do nich!”
„Nie mogę!” krzyknął dyrektor operacyjny, podsuwając tablet Bradleyowi. „Wiadomość właśnie trafiła do Bloomberga”.
Terminal. Nasze akcje spadają! Straciliśmy trzydzieści procent w dziewięćdziesiąt sekund! Główni inwestorzy są na linii numer jeden, dwa i trzy i domagają się wyjścia awaryjnego!
Bradley stał jak sparaliżowany na swoim wielomilionowym ganku. Imperium, które zbudował, twierdza bogactwa, która, jak wierzył, czyniła go bogiem, właśnie wyparowała jednym poleceniem głosowym. Powoli odwrócił głowę, a jego przerażone oczy w końcu spotkały się ze mną. Nadal stałem w deszczu, idealnie nieruchomo, trzymając jego mokry dwudziestodolarowy banknot.
„Co…” Bradley jąka się, jego głos brzmi jak głuchy, przerażony chrapliwy dźwięk. „Co ty właśnie zrobiłeś?”
