„No cóż, skoro tak bardzo angażujesz się w moje finanse” – kontynuowałam spokojnym głosem, który bez trudu przebijał się przez pracujące na biegu jałowym silniki moich furgonetek. „Grupa kulinarna Maya’s zarobiła w zeszłym roku nieco ponad cztery miliony dolarów. Obsługujemy gale korporacyjne, bale charytatywne gubernatora, a czasami luksusowe, zawyżone ceny wesel dla osób, dla których serwetki są ważniejsze niż pan młody”.
Richard przełknął ślinę, wpatrując się we mnie, jakby widział kogoś obcego. „Maya… proszę. Zaliczka…”
Sięgnęłam do torebki, wyjęłam złożoną kartkę grubego papieru ze znakiem wodnym i podałam ją. Richard jej nie wziął, więc pozwoliłam jej opaść na żwir u jego stóp.
„Porozmawiajmy o tej zaliczce” – powiedziałam, zmieniając ton z córki na prezesa. „Skorzystałaś z usług zewnętrznego planisty, bo nie chciałaś rozmawiać ze mną bezpośrednio. Dobrze”. Wpłaciłeś początkowy depozyt w wysokości 20% sześć miesięcy temu, aby zabezpieczyć termin. Ale zgodnie z punktem 4 umowy, którą podpisałeś, ostateczna kwota 45 000 dolarów miała być zapłacona dokładnie 48 godzin przed wydarzeniem.
„Miałem to zapłacić!” skłamał Richard drżącym głosem. „Miałem wystawić czek w poniedziałek!”
„Nie obrażaj mojej inteligencji, Richard” – warknąłem, a lód w moim głosie w końcu pękł, odsłaniając stal. „Zignorowałeś sześć automatycznych faktur. Ty…
Zignorowałeś telefony z mojego działu rozliczeń. Wiedziałeś dokładnie, o jaką firmę chodzi. Zakładałeś, że skoro jestem twoją córką, to zjem czterdzieści pięć tysięcy dolarów, żeby utrzymać pokój. Myślałeś, że wciąż jestem tą przerażoną małą dziewczynką, która będzie finansować twój wystawny styl życia za samo pogłaskanie po głowie”.
Richard spojrzał na żwir. Po raz pierwszy w życiu zobaczyłem, jak się kurczy.
