Przez chwilę po prostu tam stoisz.
Nie dlatego, że nie wiesz, co powiedzieć. Bo widok jej śpiącej coś zmienia. Wczoraj wieczorem była pełna napięcia, dyscypliny i zawodowego wyczerpania. Tutaj, w jarzeniowym świetle dnia, z niedopitą kawą z automatu obok i formularzami szpitalnymi wysypującymi się z torby, wygląda jednocześnie na sto i dwadzieścia sześć lat.
Angela widzi cię pierwsza.
Przygląda się twojej twarzy, odznace, płaszczowi, który uważałeś za wystarczająco skromny na wizytę w szpitalu, a prawdopodobnie nadal jest obraźliwie drogi, a potem mówi głosem jak suchy jedwab: „To dzięki tobie moja córka nie wróciła do domu bezrobotna”.
O mało się nie uśmiechnęłaś. „Mam nadzieję, że to ja też jestem powodem, dla którego w końcu zaśnie”.
To budzi Rosemary.
Zrywa się gwałtownie, dostrzega cię i przez jedną, zupełnie nieuważną sekundę wygląda na przerażoną. Nie oszołomioną. Niewdzięczną. Przerażoną. Bo wpływowi mężczyźni nie pojawiają się na oddziałach onkologicznych bez konsekwencji.
Wstaje zbyt szybko. „Panie Blackwood, przepraszam, nie spodziewałam się…
„cting—”
„Dobrze” – mówisz. „Ja też nie.”
To wywołuje cichy śmiech Angeli.
Rosemary patrzy to na ciebie, to na matkę, na korytarz, jakby kalkulowała wszystkie możliwe katastrofy naraz. „Jeśli chodzi o oświadczenie, to już dałam je do działu kadr.”
„Nie chodzi.”
Wyciągasz notes.
„Przyszłam cię o coś zapytać i zanim odpowiesz, chcę, żebyś zrozumiała, że nie ma w tym żadnej pułapki.”
